Such a lovely place, such a lovely place..

Wala naman. Ang weird lang ng mga pangyayari ngayong araw na ito. Actually, isang pangyayari lang naman ang weird. Nakasabay ko ang aking long-time crush sa LRT. Ay kiligness naman ang bruha. Ewan ko ba kung bakit, at kinilig pa rin ako kanina nung nakabay ko siya sa LRT. Di ko naman siya ganun ka-crush. Di katulad nung first year na halos himatayin ako pag nakikita ko siya. Pero nakakakilig pa rin talaga. Ayiiiii!

Ganito kasi yun.
Sa LRT Station sa may EDSA. Yun na yung way ko lagi pag pupunta ng school galing Cavite. nung mga oras na yun ay malapit na akong ma-late sa review session. Matagal dumating yung train, so inip ever na naman ako. Lingin sa kaliwa, ingan sa kanan, lingon sa likod, nakailang beses yata paikot-ikot yung paningin ko nun. Nung bigla akong mapalingon sa kanan, aba my fafable na nakatalikod na naka-uniform na EAC. Sa isip-isip ko, "parang kilala ko 'tong taong 'to.. " Aba, pag harap, *faints* ang aking long time crush. Gee, shalla, kilig ever talaga. Di ko anticipated yun, kasi imposible namang dun siya manggaling kasi di naman siya nakatira malapit sa EDSA LRT Station. (mas malapit siya sa Quirino Station, e pano siya mapupunta sa EDSA Station) Ay. Whatever.

Nung nakita kong siya nga yun, umiwas agad ako ng tingin. Ayoko kasing makita niya ko, dahil ayoko talaga nung may nakakasabay ako sa LRT na kilala ako. Di ako kumportable. Anyway, nung malapit na yung train, medyo, huminahon na ako kasi dun siya sa kabilang part ng train sasakay, hindi kami magkakasabay. Pero di ko na lang namalayan, aba, pumunta pa siya dun sa may dulong part ng train, kung saan isang door lang ang pagitan namin. PUTEK! Magkasabay pa rin kami. (Sa mga oras na 'to, hindi ko alam kung nakita na niya ako, patay malisya kasi ako nung dinaanan niya ko nung papapunta siya sa dulo. Sana hindi niya ako nakita. Gee!)

Tapos nung nasa loob na nung train, uupo sana ako, kaya lang yung nakita kong uupuan ko, dun din siya papunta, kaya tumayo na lang ako malapit dun sa door. (At siya yung nakaupo, di man lang magpaka-gentleman. Hahaha! Joke lang!) Ayoko lumingon dun sa part kung saan siya nakaupo, baka makita niya ako, pero di ko pa rin napigilin, napatingin ako, at hayun, nakita kong nakatingin din siya sakin (ayiiiii. kiligness na naman) Pero siyempre, patay malisya ako at kunyari di ko siya nakita. Nung nasa Gil Puyat Station na ata, mau mga sumakay na oldies at nagpaka-gentleman si crush. Tumayo at binigay ang kanyang seat sa elderly. (at talagang pinagmamatyagan ko a.. bwahahaha!) Anyway, kinabahan na ako nung tumayo siya, kasi baka biglang siyang pumwesto kung saan makikita niya ko. At hindi na ako nagkamali, dun siya sa pwesto ko lumapit at siyempre, imposibleng di namin makita ang isa't-isa.. Ay sows. Pareh pa kaming may earphones. At eto ang eksena.

(nagtanggal siya ng earphone, siyempre ako din) (isip-isip ko "aba, mukhang mag-uusap pa kami e, nagtanggal bigla ng earphone ang kumag")
Ako : *smile* huyy! *smile*
Siya: o! *smie*
Ako : *smile pa rin*
Siya: o san ka galing?
Ako : sa cavite
Siya: a.. *pause* duty niyo.
Ako : Hindi. Dun ako nakatira.. *smile*
and the rest is history..

Choz lang. basta nag-usap lang kami tungkol dun samga duty namin, sa mga cases, yung tungkol dun sa review. casual lang. hayun lang naman. Grabe.

Grabe talaga. Di ko expected yun. At di ko akalaing makakausap ko siya ng ganun, kasi usually, "Hi-Hello" lang lagi. Smile-smile lang. Grabe talaga. Kinilig pa rin ako. Ang saya pa rin ng feeling pag may crush ka. Nakakabaliw. Nakakaaliw. (Siguro kung nung first year sakin nangyari 'to, hinimatay na siguro ako at hindi na ako nakapagsalita sa sobrang kaba)

Anyway, yun lang. Wala lang gusto ko lang i-kwento kasi naaliw na naman ako. Kinilig na naman ako. How I wish si Wu Chun na lang yung naka-usap ko kanina. Pwede na siguro akong mamatay ngayon. Hahaha.

Kiligness.

By the way, Happy Monthsary sa aking Khyx's 12 D' Originals family. One year and three months na tayo. Love you all. mwah!

Aba naman. Ang sipag ko ata mag-update ngayon. Parang inaraw-araw ko na a. =) Feel ko lang talaga siguro mag-update ngayon. Pero wala nama ako maisip na ilalagay ko ngayon. Pihadong random na naman 'to.

Kanina pala, tinitingnan ko yung mga previous entries ko. As usual, natatawa na naman ako dun sa mga yun. Di ko akalaing naita-type ko yung mga ganung bagay. At lalo ko lang napatunayan kun gaano ako ka-inconsistent ko. =( Too bad. Pero natatawa pa rin ako kasi parang routine na lang yung mga entry ko. Every year laging may ganung issue sakin. Paulit-ulit na lang. Kaya siguro wala na ring nagbabasa ng blog ko (maliban dun sa mga pinakamamahal kong tao). Pero okay lang yun, di ko naman kailangan ng gabundok na readers.. Going back, everytime na tinitingnan ko yung mga entry ko, nasasabi ko na lang: "oh! nagbago din naman pala ako, kahit papano." Well, I hope na magdire-diretso. Lagi kasing napupurnada pag nababati ko e, tulad na lang ngayon. =P

Yun lang. Tinatamad na ako mag-type. Inaantok na ko. May duty pa ako bukas ng 7am at kailangan ko umalis dito sa bahay ng 5am. So good luck naman sakin.

Belated:
April 18 - Christopher Garcia
Belated Happy Birthday! Nakalimutan kita batiin nun. Pasensya na ha. Bawi na lang next time. God Bless You always!

April 22 - Blue Ears
Belated din. kahit alam kong hindi mo 'to mababasa, babatiin pa rin kita. Happy Birthday.

---

I'm using Safari, once again. Enjoy na naman ako gamitin yung Safari as my web browser. Pero para lang dito sa blog ko. Emphasized kasi yung font niya e. Enjoy ako tingnan. Yun lang. Try niyo rin. =)

Labels: Cyber chitchat, Daily Musings, Events, Nostalgia

Random entry. I just want to post something.

Earth Day
♥ According to Google, today is Earth Day. Kaya tingnan niyo naman yung logo ng Google, pang earth day talaga.

Kawaii
♥ I'm getting addicted to "kawaii". According to urbandictionary,

Kawaii
An adjective in Japanese meaning " pretty; cute; lovely; charming; dear; darling; pet" It's stem is two kanji meaning "can love". It is commonly used by anime and manga fans.

I'm just getting addicted to kawaii themes/layouts/designs. I definitely adore these three girls who are really good at making kawaii themes in multiply. The Kawaii Theme Makers namely, Shai, Yeng and Nets. If you want to see their works visit them at mykawaiitheme@multiply. There are free themes and stuffs. You'll surely enjoy this madness. <3

There's also this one girl from multiply, Ejay. Definitely a kawaii lover. I really love her works. I had seen her kawaiiness before, on her previous site, unpretty-suplada (if I'm not mistaken). That was the first time I fell in love with kawaiiness, but too bad I never got hold of her web address, so I forgot about this kawaii. Thankfully, because of the theme makers said above, I found out her new site. She's really really good. I really admire her for her creativeness and kawaiiness. Visit her site here.

Because I got so inspired with this kawaii madness, I made my own kawaii art. (Got this idea from Shai) I used it as my desktop wallpaper. It's so kawaii. Love it. This is my first kawaii art so bare with me. <33


Issues
♥ There's one thing that's keeping me insane right now. I can't get into details but I think it really makes me insane. I thinks it's the same reason why I have this kind of attitude this past few months. I hope it will end, soon.

Labels: Cyber chitchat, Random Rants

May kilala na kayong tao na ganito..

• alam na niya yung mga posibleng epekto ng mga ginagawa niya, at alam niyang mali yun, pero ginagawa niya pa rin.
• alam niya na pagsisishan niya yung bagay hindi niya gagawain, pero hindi niya pa rin talaga ginawa.
• alam niya na makakasama sa kanya, pero ginawa niya pa rin.
• alam niya kung ano yung dapat niyang gawin, pero hindi pa rin niya ginagawa.

Alam mo yun,
ang wirdo kasi nga alam naman niya na talaga yung mga dapat niyang gawin.. Bakit hindi niya ginagawa? Ano bang dahilan niya kung bakit hindi niya yun ginagawa. Dahil ba tamad siyang gawin, dahil ba ayaw niyang gawin yun.. O dahil ba hinanda na niya yung sarili niya sa mga consequences na mangyayari.

Sabi sa mga napapanood ko, mas mabuti ng matalo ng lumalaban, kesa naman matalo ng hindi lumalaban. Pero siya, accepted na niya yung pagkatalo niya kahit hindi pa siya lumalaban. Wala man lang siyang lakas ng loob para subukan.

Parang hinahayaan niya lang na dumaan yung buhay niya. Parang hinihintay niya lang lahat ng mga pangayayri. Napaka-passive. Sobrang passive.

Ano bang nasa isip niya. Bakit nagpatalo na agad siya sa buhay ng hindi man lang lumalaban or at least, i-try man lang niyang lumaban. Tanga-tanga talaga.

Tingin ko wala ng pag-asa 'tong taong 'to.

Labels: Venting out

Layout change.
Super love ko pa rin si Wu Chun. Pero gusto ko lang magpalit ng layout. Hindi talaga ito yung dapat na layout ko, pro nagmamadali na ko magpalit. Dapat yung corkboard-type, kaya lang ang tagal ko gawin, kulang sa inspiration. Gusto ko kasi yung "kawaii" look. nakakaaddict kasi yung kawaii themes sa multiply. Uber cute talaga. Sana magawa ko na siya. Watch out for it!

Anyway,
wala talaga ako sa mood mag-update nitong blog ko. Di ako makahanap ng magandang timing para mag-update na naman. (Pero take note: updated na naman 'to) Nako naman. Nababaliw na ko.

Summer class na namin ngayon at talaga namang nabuburaot ako sa summer na 'to. Duty kami ng Monday to Friday, tapos may Enhancement Program ng Saturday at Sunday. 1pm-5pm. Buraot talaga. Wala ng pahinga. Napapagod na talaga ako. Tapos hindi pa pwede mag-civilian, kailangan naka-uniform pa. Buraot talaga, maaan! Ayoko na!

Basta ayoko na. Naiinis na ko. Ayoko na talaga.

May nasabi ako sa isa sa mga post ko..

"isa akong larawan ng patapong estudyante"

Nako, grabe, totoo talaga 'to. Nabuburaot na ko mag-aral. Ayoko na ng lessons. Sana puro application na lang. Naiinis na ko sa paulit-ulit na walang kwentang pagtuturo. (O sadyang ayoko lang talagang makinig kaya walang kwenta yung mga tinuturo) Sobrang nega ko naman. Aba naman, lagi na lang ako late, tapos umaabsent pa. Susme, buhay ka pa!? Ewan ko ba. talagang malubha na 'tong kalagayan ko. Kailangan ko na ng rescue. ito ang pinaka-problema ko ngayon. At bakit ngayon pa, kung kelan naman isang taon na lang, ngayon ko pa naramdaman 'to. Konting-tiis na lang e.

Tulong naman diyan. Rescue. S.O.S.

Edit:
Ang IRONIC no?!
yung theme ng layout ko, all about being positive. live.love.laugh. tapos yung mga mababasa mo puro negative. ironic talaga.

at dahil nga dito, pinaplano ko munang mag blog-leave. soul-searching muna. (choz!)

Labels: Addiction, Asian Madness, Fangirl-ing, Venting out

April 2, 2008
Sadyang napakasaya naman ng araw na 'to. Sa loob ng isang linggo ito na yung pinakamatagal kong pamamalagi sa labas ng bahay namin. (Duh! so lame)

Clinical Grdauation ni Anne

Kami ni Yvonne yung sumama sa kanya para sa Clinical Graduation niya. Sa may Southwoods yun ginanap, sa may simbahan sa tabi ng Colegio De San Agustin. Hayun, enjoy naman dun,. Ganun pala ang ginagawa pag CG. Feeling ko nga kanina e kasama ako dun sa mga graduates. Alangan, student nurse din ako, kaya yung mga messages nung Pari at nung iba pang speaker, tinatamaan ako. Ang dami kong role nun. Ako yung guardian niya, ako pa yung photographer niya.. Di ba sosyal. Anyway, Congrats Anne. Mahaba pa ang lalakbayin mo. Simula pa lang 'to.. Go, go, go!

And the return of the comeback.
Ang muli naming pagkikita ng aking mga pinakamamahal na kaibigan.

Jennell, Jocelyn, Jeverly & Jenny plus si Chris.

Enjoy 'to. Graduation 'to nung kapatid ni Jennell, kaya invited kami sa kanila. Sa school kami nagkita-kita at buti na lang at nakahabol ako, akala ko di ko na sila maabutan sa school. Anyway, pagkadating ko si Jenel, Jho at Chris pa lang ang nandun. Grabe, super nakaka-miss sila. =) Tapos after a while, dumating si Jhevs. Grabe, ang tagal kong hindi nakita 'tong bababeng 'to. Sobrang nakakamiss. Galing pa siya ng duty nun ha. Naka-duty uniform pa. =) Tapos, huling dumating si Jhen.

Dun na kami pumunta sa gym, kasi andun yung program. Grabe. Nostalgic ang ambiance. Naisip ko tuloy, kelan lang kami yung nandyan dati a. Grabe, nung pinapanood ko yung slideshow na ginawa nila, (which is, by the way, my frustration nung graduation namin kasi hind natuloy yung ganun namin) grabe, goosebumps ang drama namin ni Jho. Kinikilabutan ako. Siguro ganun talaga yun, sobrang na miss lang namin yung school. Marami ding alumni yung nandun, at nandun din nga pala si Jim (kasama yung special someone niya).

After nung program, nilapitan at niyakap namin yung mga teachers namin dati. Nakakamiss sila. Natutuwa akong makita sila ulit. And I think ganun din naman sila. Nakakamiss talaga. Ayun, pumunta na kami kila Jennell para kumain. At super busog naman kami. Ang sarap nung lomi at puto.

After nun, kwentuhan at tawanan. Laging ganito yung pakiramdam, parang isang araw lang kami hindi nagkita-kita. Wala pa ring nagbabago. Super saya talaga. The best talaga. At siyempre, mawawala ba naman 'to.. mega picture to the max na kami. Enjoy kami dun sa 3x mode nung camera ni Jho (katulad nung kay Phoebe). Lahat na ng pwedeng pose e. Super enjoy talaga 'to.

Dahil 6pm na kailangan na umuwi ni Jhevs. Kaya uwian na rin kami. Pero bago kami tuluyang umuwi, dumaan muna kami ng Mcdo kasi hihintayin nila Jhen si Tita Susan dun. Ayun , natuloy din yung Mcdo date na gusto ko. Hahaha. Uwian na.

Grabe talaga, super saya talaga nito. Sobrang namiss ko yung ganito. Sobrang namiss ko sila. Sana nga lang e kumpleto kami. Andun din si Hannah, Ivy, at Genesis. O di ba, mas masaya pag ganun. Pero alam ko di rin magtatal at makukumpleto rin kami.

Miss ko na kayo. Thank you sa pagpapasaya ng araw ko. The best talaga kayo. Walang makakatalo sa inyo. Love you all. Mwah!

Some of our photos. (More photos here and here)

Labels: Events, Friends 4ever, Photo ops

My previous entry was very emo. Super. And I've got lots of replies in my multiply account (I also posted it there). And it was such a relief. It makes me feel better... Well, I didn't mean some things there but definitely a lot of the things I wrote on it are the things that my subconscious mind is thinking. So I can't say that it's not true. But afterall, it's an emo post, and i just need to rant it out.

Anyway, I want to thank those people who never fails to boost my confidence whenever I'm in this state of "emo-ness". They always make sure that they are always there whenever I need them, the most. Thanks guys, you really are the greatest! =) You know who you are..

---

Aiyoo, Wu Chun mode na naman ako. Ngayon e sinusubukan kong panoorin yung Tokyo Juliet. Yun yung first series niya in a lead role. Kaya lang kasi ang dami kong ayaw sa series na yun, kung hindi lang si Wu Chun yun hindi ko papanoorin yun..

• Ayoko kay Ariel Lin (Sui). Hindi ko siya feel umarte at naaasiwa ako sa mata at bibig niya (bibig talaga, hindi labi) Basta, ayoko kay Ariel Lin.
• Dubbed yung boses ni Wu Chun (Liang). Hindi ko tuloy marinig yung malumanay-pero-maka-panginig-pusong boses niya.
• Ang daming third-wheel.(WARNING: SPOILER. Select all to read!) Lagi na lang may-epal dun sa love story nila. Sabi sa mga comments dun, naka-sampu halos yata yung mga epal dun e. Ayoko ng ganung story.
• Maraming dull moments, yung tipong mukha lang nung isang character yung pinapakita, tapos sasabayan nila ng background music. E wala namang ibang ginawa yung actor/actress kundi tumingin sa kawalan. Walang kwenta.
• Hindi ganun ka-strong yung character ni Wu Chun. I mean, hindi ganun ka-strong yung love ni Liang kay Sui. Maliit lang na bagay pag-aawayan nila.
• At last but not the least, I find it boring. BORING. Period.

Pasalamat sila si Wu Chun yun, kaya napipilitan akong panoorin yun. Pero pinipili ko lang din yung mga scene na pinapanood ko. Yung mga scene lang na nandun si Wu Chun. =) Kahit long hair siya dito, he's still hot. At uber lovable talaga. Super wafu niya dunsa part na naka-tali yung buhok niya at naka-cap siya.

Aiyoooo, love na talaga 'to.. <33
Hahaha!

Labels: Addiction, Asian Madness, Emo-ness, Fangirl-ing, Series Mania